„Materiał przeznaczony do badania zawsze powinien być dostarczany w dokładnie wymytych i suchych naczyniach. Naczynia należy myć gorącą wodą z dodatkiem płynów do mycia szkła i naczyń. Może to być np. „Ludwik", „Antek" itp. Naczynie po dokładnym umyciu należy wielokrotnie, dokładnie wypłukać go
rącą wodą, a następnie odwrócić dnem do góry i pozostawić do wysuszenia. Nie należy naczyń po umyciu wycierać ścierką.
Do badań należy dostarczać, jeśli to tylko możliwe — świeży mocz, bo w czasie przechowywania mogą zajść w nim zmiany obniżające wartość wyniku. Jeśli na przykład dłużej przechowujemy mocz, zwłaszcza w lecie, to następuje zniszczenie niektórych składników, jak krwinek białych czy wałeczków świadczących o chorobie nerek. Wówczas w czasie badania nie znajdujemy ich, choć były w świeżym moczu.
Materiał należy zawsze dostarczać w początkowych godzinach przyjąć. Przychodzenie do pracowni w ostatniej chwili utrudnia pracę, wprowadza zamęt, a dłużej trwające analizy trzeba odkładać na następny dzień. Jeśli zachodzi potrzeba przesłania materiału do innej miejscowości, należy dodatkowo pamiętać o dobrym opakowaniu zewnętrznym, które chroniłoby przesyłkę przed uszkodzeniem czy zniszczeniem. Przesyłka powinna być chroniona zarówno przed mrozem, jak i upałem (na przykład izolacja grubą warstwą waty), a także przed powtarzającymi się przez dłuższy czas wstrząsami. Czas transportu należy jak najbardziej skrócić. Otrzymanych wyników badania nie należy interpretować we własnym zakresie, ponieważ prowadzi to przeważnie do wyciągania mylnych wniosków. Stężenie wielu składników w płynach ustrojowych u osób zdrowych jest zawarte w pewnym przedziale wartości, przyjętym za zakres wartości prawidłowych. Otóż taki przedział może być dla danego składnika różny w różnych laboratoriach, zależnie od metody, jaką go określano.“(6)