„Dworiaństwo, stanowiące główną masę posiadaczy pomiestii, dążyło do zniesienia różnic prawnych między wotczynami a pomiestijami. Napotykało to jednak sprzeciwy. Przed ukazaniem się Ułożenija zezwolono tylko na zamianę jednego pomiestija na inne. Ułożenije wprowadziło dopuszczalność zamiany pomiestija na wotczyny i przeciwnie, pod warunkiem uzyskania od władz odpowiedniego zezwolenia, co rychło stało się zwykłą formalnością.
Ponieważ sprzedaż i darowizna pomiestii były zabronione, dokonywano tych transakcji pod pozorem zamiany. Ukrytą formą sprzedaży było też oddanie pomiestija osobie trzeciej w zamian za rentę pieniężną.
Stopniowo różnica między pomiestijami i wotczynami zaczęła zanikać, aż wreszcie z początkiem XVIII w. za Piotra I nastąpiło całkowite ich zrównanie.
Prawo zobowiązań. Umowy zawierane na piśmie zyskały pierwszeństwo przed umowami ustnymi. W drugiej połowie XVII w. przy zawieraniu niektórych rodzajów umów (np. pożyczki) forma pisemna stała się obowiązkowa. Do ważności niektórych umów (np. kupnasprzedaży oraz zastawu nieruchomości, jak również kupnasprzedaży koni) konieczne było, by spisane były w uroczystej formie (spisanie przez poddiaka lub w obecności określonej liczby świadków), bądź ażeby zostały wpisane w określonym urzędzie do specjalnych ksiąg (tzw. kriepostnaja forma).“(16)