„0 paryskich sankiulotów (skrajna lewica). Zagrożenie dyktaturą z jednej strony
1 lewicą z drugiej zaowocowało terrorem. Jakobini tracili powoli grunt pod nogami. Stracono konkurujących z Robespierrem „wściekłych" i herbertystów. Likwidacja frakcji Dantona i Desmoulinsea spowodowała, iż siła napędowa rewolucji pozbawiona została przywódców (wiosna 1794). Błędem Robespierra było rozbrojenie sankiulotów oraz rozbicie klubu kordylierów. Utorował w ten sposób drogę dla dyktatury.
2. Przewrót 9 thermidora. W maju 1794 r. Francja zaczęła odnosić sukcesy na froncie nad Renem. Jej wojska wkroczyły do Belgii. Ożywiła się antyjakobińska prawica skompromitowana terrorem i nadużyciami na prowincji. Należeli do niej Joseph Fouche (czyt. flisze) winny masakry w Lyonie i Paul Barras (czyt. bara), który rozprawił się z kontrrewolucją w Tulonie. Nieuchronny upadek Robespierra mógł pociągnąć ich za nim. Postanowili więc stanąć na czele protestu.
Plan spiskowców zakończył się sukcesem 9 thermidora (27 lipca 1794 r.). Aresztowano kierownictwo Komitetu Ocalenia Publicznego, zajęto ratusz paryski, siedzibę władz i miejsce schronienia Robespierra. Został on stracony bez sądu już następnego dnia.“(10)